Γιορτή Πολυτεχνείου 2011" Ποιος τη ζωή μου κυνηγά¨'

Όπου ακούς να τραγουδούν, ζύγωσε δίχως φόβο.
Μόνο οι κακοί δεν τραγουδούν...!

Ο Ηλίας της καρδιάς μας!

                                                                                                               

Στον εξαίρετο φίλο και συνάδελφο Ηλία Λαζαρίδη, 

που μας άφησε τόσο νωρίς...

Πάντως εμείς θα τον θυμόμαστε για πάντα και μια μέρα παραπάνω...!

Ηλία,
Έχουμε να σου  πούμε κάτι. Άκουσες τα νέα;
Μέρες τώρα, κόσμος έρχεται από παντού.
Έρχονται με πλοία, με αεροπλάνα, με κάθε τρόπο, να τιμήσουν έναν άνθρωπο που τους βοηθούσε έναν άνθρωπο που αγάπησαν.
Γι αυτά τα νέα θέλουμε να σου μιλήσουμε.

Λένε ότι αγαπούσε υπερβολικά τον τόπο του και το σχολείο του όπου επί 15 ετία προσέφερε τις μέγιστες των υπηρεσιών. Πάντα υπέρμαχος της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης που έκανε στάση ζωής.
Μας δίδασκε με την απλότητά του, με τους ευγενικούς τρόπους, απέναντι σε κάθε συνάδελφο, σε κάθε μαθητή του, πάντα γήινος και ανθρώπινος, ποτέ ακατάδεχτος και αλαζονικός.
Μας δίδασκε με τη σοβαρή κριτική του, με τα πειράγματα του και τα αστεία που παρεμβάλλονταν σε κουβέντες στο γραφείο μας, για τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστήμια, για τον καπιταλισμό και τον σοσιαλισμό, για το πώς εν γένει το σχολείο μας το οποίο πολύ αγάπησε και υπηρέτησε, θα γινόταν ακόμη καλύτερο!

Ηλία, άσε μας να σου μιλήσουμε γι αυτόν.
Αυτός ο εξαίρετος συνάδελφος, είχε μια σύντροφο που στάθηκε στον πλευρό του όλα αυτά τα χρόνια. Μια γυναίκα που του χάρισε  δυο υπέροχα παιδιά. Ξέρουμε ότι την αγάπησε πολύ και ότι και εκείνη τον αγάπησε με όλη της την καρδιά. Μια γυναίκα που τον βοήθησε με τόλμη σε όλες τις δύσκολες στιγμές.
Αυτός ο άνδρας ,λοιπόν, έμαθε για την Ιθάκη και κατόπιν παρέδωσε και στα δικά του παιδιά τις δικές του αναζητήσεις, τις δικές του Ιθάκες για να συνεχίσουν το ταξίδι…

Θέλουμε να σου πούμε, Ηλία, ότι ο άνθρωπος αυτός έφυγε από τον κόσμο μαχητής, όρθιος, λεβέντης, με περισσή αξιοπρέπεια!
Ο άνδρας αυτός δεν έφυγε σιωπηλά. Έφυγε με το θόρυβο μιας ολάκερης πολιτείας, έφυγε με τα χειροκροτήματα ενός ολόκληρου δήμου.
Ηλία, θέλουμε να σου μιλήσουμε με τον ίδιο τρόπο όπως κάθε φορά που συνέβαινε κάτι σημαντικό. Τα νέα είναι τα εξής:

Ένας σπουδαίος άνδρας, ένας εξαίρετος συνάδελφος, ένας ανεκτίμητος φίλος, ο Ηλίας της καρδιάς μας, έφυγε.
Και θέλουμε να σου πούμε κάτι ακόμα.
Σε αγαπάμε. Όλοι πού μαζεύτηκαν εδώ σε αγαπάμε..
Όλοι μας ορφανέψαμε…
Γεια σου, Ηλία…Εις το επανιδείν!
                                                                 Ο  φίλος και συνάδελφός σου
                                                                                Δημήτρης

Αγνώστου μητρός

Μια σύνθεση κατόπιν παραγγελίας του διευθυντή μου

ΑΓΝΏΣΤΟΥ  ΜΗΤΡΌΣ

Καλύτερο κι από του Οδυσσέα έφτιαξα Δούρειο ίππο!
Στην πολιορκία μου έπεσε η Τροία, μα η καρδιά σου ακόμα καλά κρατεί!
Η τέχνη μου απαράμιλλη- όπως πάντα-, ίδια όμως  η καρδιά σου και απαράλλαχτη!
Αναρωτιέμαι τι να έφταιξε!
Όλες μου τις τεχνικές τις επιστράτευσα.
Να φταίει το γένος άραγε, το θηλυκό της τέχνης;
Τα θηλυκά άλλωστε ανέκαθεν υπήρξαν  και παράγοντες συμφοράς…

Στέκομαι και λέω:’’θα κάνω χρήση αρσενικού! Προς θεού, δεν εννοούσα στοιχείο της χημείας. Τη χημεία επιδιώκω μεταξύ μας’’.
Είπα:«Θα γίνω εγώ ο κριός. Πολιορκητικός βέβαια.
… Η άλωση επήλθε σχετικά εύκολα.
-Όχι, δεν είναι δική μου επινόηση.
 Βρίσκεται μακριά από τις επιδιώξεις μου…

Ένας νεαρός πορθητής, φόρεσε γυαλιά σε μένα, σ΄ έναν Οδυσσέα!
Ένας νεαρός πορθητής, φόρεσε τα καλά σε σένα, μια σύγχρονη Πηνελόπη.
-Μίλησέ μου γι’ αυτόν. Έστω δυο-τρεις κουβέντες μόνο.
-Δυο-τρεις κουβέντες και είναι αρκετές.
Αγνώστου μητρός, αγνώστων λοιπών στοιχείων.
-Μήπως για τον πατέρα του, κάτι εσύ γνωρίζεις;
-Α! γνωστού πατρός!

Δια χειρός

Δημήτρη Ντίτουρα

(12 Ιουνίου 2007)

Το ...Θαύμα

         Για το θαυμαστότερο των θαυμάτων, τις δυο υπέροχες κόρες μου,

        την Ηλιάνα  και τη Σταυρούλα!

                                                                                                           

Το... θαύμα!

Όλου του κόσμου οι διαδρομές
σμίγουν στο δικό σου σταθμό.
Εκεί που ώρες τώρα περιμένεις
στην αίθουσα του πόνου, τη ζωή ν΄αναστηθεί...!
Υποφέρεις! Το ξέρω.
Μάθε να χαμογελάς.
Ζωή μου δίνεις...

Μοιραία και για μένα, ο επόμενος, τελευταίος
και πιο σημαντικός σταθμός, εσύ!
Μια «ενδιαφέρουσα» στάση...

Η Διακεκριμένη θέση στη ζωή σου
κατειλημμένη από καιρό...Πάνε τώρα κοντά εννέα μήνες...
Σε μια γωνιά θα αρκεστώ της αίθουσας αναμονής.
Θα καρτερώ...τη σειρά μου.
Άπονη καρδιά!

Η αγωνία βελονιάζει τη ψυχή μου...
Αναμμένα κάρβουνα στην καρδιά μου!
Αναμμένα λαμπιόνια ,
σε κάθε λογής μηχανήματα του μαιευτηρίου.
«Η σωτηρία», ας το αποκαλέσω.
Σωτηρία για πολλούς:
Για σένα, για μένα! Ήταν όλοι τους εκεί!
Φίλοι, συγγενείς και ο παππούς Ηλίας.
Μας έλεγε: Η ζωή εδώ τελειώνει...

Δεν έχεις τέλος, Μπάρμπα Λιά!
Σαν τελειώσει μια ζωή,
δύο ζωές αρχίζουν...




Σκυταλοδρομία ζωής για τρεις.
Εσύ, καλά τα πήγες...
Στηρίζουμε, πλέον, τις ελπίδες μας
σε δύο ανερχόμενα αστέρια:
Την Ηλιάνα!
Τη Σταυρούλα!
Προετοιμασία πολύ καλή για μια ζωή
γεμάτη εμπόδια...!

Ένας πόνος, διπλή χαρά!
Έσμιξε η Δύση μαζί με την Ανατολή!
Το Θαύμα έγινε!
Έτσι αρχίζει μια ζωή!
Έτσι αρχίζει κι άλλη ζωή!

Δυο ζωές, όλη μας η ζωή...
Δυο ζωές, όλη μου η ζωή...
Καλωσορίσατε στη ζωή ...των Θαυμάτων!
Θαύμα!

Δια χειρός

Δημήτρη Ντίτουρα

20-05-2009